Αποτελεί τον 11ο συχνότερο καρκίνο παγκοσμίως και παρουσιάζεται συχνότερα στον ανδρικό πληθυσμό. Περίπου το 75% των ασθενών εμφανίζουν όγκο χαμηλού σταδίου που δε διηθεί το μυϊκό χιτώνα της κύστης (στάδιο CIS, Ta, Τ1). Το κάπνισμα είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας κινδύνου και ευθύνεται στο 50% των περιπτώσεων.

Το κύριο σύμπτωμα της νόσου είναι η μακροσκοπική αιματουρία (αίμα στα ούρα) η οποία είναι στις περισσότερες περιπτώσεις ανώδυνη. Πολλές φορές το αίμα ανιχνεύεται μόνο σε γενικές εξετάσεις των ούρων (μικροσκοπική αιματουρία). Σπανιότερα συμπτώματα που χαρακτηρίζουν πιο επιθετικούς και ευμεγέθεις όγκους είναι τα δυσουρικά ενοχλήματα και το κάτω κοιλιακό άλγος, ενώ πολλές φορές ο ασθενής δεν έχει κανένα απολύτως σύμπτωμα. Κύρια διαγνωστικά μέσα είναι η γενική και η κυτταρολογική εξέταση ούρων, το υπερηχογράφημα ουροδόχου κύστης, και η κυστεοσκόπηση.

Η πρώτη θεραπευτική προσέγγιση του καρκίνου της κύστεως είναι η διουρηθρική εκτομή του μορφώματος. Η επέμβαση αυτή προσφέρει την αρχική θεραπεία αλλά και την εκτίμηση του σταδίου (βαθμός διήθησης) και της επιθετικότητας (βαθμός διαφοροποίησης των κυττάρων) του όγκου. Τα χαρακτηριστικά αυτά θα κρίνουν και την περαιτέρω αντιμετώπιση. Ένας όγκος μπορεί να αφαιρεθεί τμηματικά ή ολόκληρος σε ένα κομμάτι (en-bloc resection).

Όταν ο όγκος δε διηθεί το μυϊκό χιτώνα και δεν είναι ιδιαίτερα επιθετικός, η περαιτέρω θεραπεία αποτελείται από τακτική παρακολούθηση του ασθενούς με κυστεοσκόπηση και κυτταρολογική εξέταση ούρων και εκ νέου διουρηθρική εκτομή σε περίπτωση υποτροπής. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χορηγηθούν επικουρικές ενδοκυστικές εγχύσεις χημειοθεραπευτικών παραγόντων ή εξασθενημένου στελέχους του βακίλου της φυματίωσης (BCG). Οι εγχύσεις αυτές βοηθούν στην ελάττωση των πιθανοτήτων υποτροπής αλλά και εξέλιξης της νόσου σε πιο διηθητικό και δυνητικά μεταστατικό καρκίνο.

Όταν ένας όγκος διηθεί το μυϊκό χιτώνα της ουροδόχου κύστης, ή σε κάποιες περιπτώσεις λιγότερο διηθητικών αλλά επιθετικών όγκων, κρίνεται απαραίτητη η χειρουργική αφαίρεση της ολόκληρης της ουροδόχου κύστης, του προστάτη και των σπερματοδόχων κύστεων στους άνδρες, και της ουροδόχου κύστης, της μήτρας των ωοθηκών καθώς και τμήματος του κόλπου στις γυναίκες (ριζική κυστεκτομή). Στην περίπτωση αυτή πραγματοποιείται μια χειρουργική εκτροπή των ούρων στο δέρμα ή η δημιουργία μιας νέας ουροδόχου κύστης (νεοκύστης) με τη χρήση λεπτού εντέρου.

Σε μεταστατική νόσο η αφαίρεση της ουροδόχου κύστης είναι παρηγορητική σε περίπτωση έντονων συμπτωμάτων και με σκοπό της βελτίωσης της ποιότητας ζωής, ενώ η χημειοθεραπεία, ανοσοθεραπεία και ακτινοθεραπεία αποτελούν συμπληρωματικές μεθόδους αντιμετώπισης.

Ο καρκίνος του προστάτη αποτελεί τον δεύτερο σε συχνότητα καρκίνο στον άνδρα παγκοσμίως, με μέση ηλικία εμφάνισης τα 70 έτη. Παράγοντες κινδύνου αποτελούν το εθνικό/φυλετικό υπόβαθρο, το θετικό οικογενειακό ιστορικό και η γενετική προδιάθεση, η οποία συνδέεται με μεταλλάξεις γονιδίων (BRCA2, ATM, CHEK2, BRCA1, PALB2). Περίπου ο ένας στους δέκα ασθενείς έχει αμιγώς κληρονομική νόσο, κάτι που ορίζεται από τη διάγνωση σε μικρότερη ηλικία (<60 έτη) και/ή την παρουσία τριών τουλάχιστον συγγενών που έχουν νοσήσει.

Ειδικά η μετάλλαξη των γονιδίων BRCA2 και BRCA1 συνδέεται και με το σύνδρομο του κληρονομικού καρκίνου του μαστού και των ωοθηκών στις γυναίκες κάτι που θα πρέπει να διευκρινίζεται κατά τη λήψη του οικογενειακού ιστορικού. Επιπλέον, διάφοροι εξωγενείς / περιβαλλοντικοί παράγοντες όπως η παχυσαρκία, το μεταβολικό σύνδρομο, το κάπνισμα, τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, οι χρόνιες φλεγμονές, και η κατανάλωση κόκκινου κρέατος μπορούν να επηρεάσουν τη συχνότητα εμφάνισης και τον κίνδυνο εξέλιξης του καρκίνου του προστάτη.

Η διαγνωστική προσέγγιση περιλαμβάνει το ειδικό προστατικό αντιγόνο (PSA) στο αίμα, τη δακτυλική εξέταση του προστάτη και κατά περιπτώσεις το διορθικό υπερηχογράφημα και τη πολυπαραμετρική μαγνητική τομογραφία του προστάτη mpMRI. Το PSA είναι ένας καρκινικός δείκτης που δείχνει ότι υπάρχει κάποια παθολογία του προστάτη αλλά δε μπορεί να επιβεβαιώσει ή να αποκλείσει την ύπαρξη καρκίνου.

Μπορεί να αυξηθεί σε διάφορες καλοήθεις καταστάσεις όπως η υπερτροφία προστάτη ή η προστατίτιδα, αλλά η πιθανότητα ύπαρξης καρκίνου αυξάνει με την αύξηση των τιμών. Επιπλέον πληροφορίες για τη συνεκτίμηση των πιθανοτήτων ύπαρξης καρκίνου μπορεί να δώσουν στοιχεία όπως η πυκνότητα του PSA (PSA density), η ταχύτητα αύξησης (PSA velocity), ο χρόνος διπλασιασμού (PSA doubling time), και η αναλογία ελεύθερου προς ολικό PSA (free/total PSA). Η δακτυλική εξέταση μπορεί να ανιχνεύσει όγκους μεγέθους μεγαλύτερου των 0.2 κ.εκ., και μπορεί από μόνη της να ανιχνεύσει ένα καρκίνο, άσχετα από την τιμή του PSA, στο 18% των περιπτώσεων.

Αν και οι μεγάλοι όγκοι του προστάτη συχνά αναγνωρίζονται εύκολα, ο ουρολόγος δε μπορεί να βασιστεί στo συμβατικό υπερηχογράφημα ως διαγνωστικό μέσο. Επίσης, το υπερηχογράφημα δεν μπορεί να κάνει διάκριση μεταξύ των διαφορετικών τύπων καρκίνου, ακόμη και όταν ο όγκος είναι υπερηχογραφικά αναγνωρίσιμος.

Σε αντίθεση, η πολυπαραμετρική μαγνητική τομογραφία του προστάτη (mpMRI) είναι σήμερα η ενδεδειγμένη απεικονιστική μέθοδος, αφού δύναται να ανιχνεύσει καρκίνους που δεν είναι υπερηχογραφικά ορατοί αλλά και να «χαρτογραφεί» τον προστάτη, παρέχοντας όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για τον όγκο. Σε υποψία μεταστατικής νόσου, ενδεδειγμένες απεικονιστικές εξετάσεις είναι η αξονική τομογραφία με την ενδοφλέβια χρήση σκιαγραφικού, η μαγνητική τομογραφία, το σπινθηρογράφημα οστών και το PSMA PET/CT scan.

H τελική διάγνωση μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω ενός δείγματος ιστού (βιοψία προστάτη). Η βιοψία προστάτη είναι ο πιο σημαντικός και ασφαλέστερος τρόπος ανίχνευσης καρκίνου του προστάτη και σωστής εκτίμησης του βαθμού κακοήθειας αυτού. Επιβεβαιώνει τη διάγνωση, αλλά είναι και η βάση για τον περαιτέρω προγραμματισμό της θεραπείας.

Δεδομένου ότι ο καρκίνος εμφανίζεται συχνά σε διαφορετικά σημεία και με διαφορετική επιθετικότητα στον ίδιο προστάτη, δεν αρκεί η λήψη βιοψίας από ένα μόνο μέρος. Τα δείγματα ιστών πρέπει να καθορίζουν ακριβώς την εντόπιση, το φορτίο, και την επιθετικότητα  ενός όγκου. Αυτό προϋποθέτει τον καθορισμό κριτηρίων υψηλής ποιότητας, τα οποία καθορίζονται από τον αριθμό των δειγμάτων που λαμβάνονται, τη θέση των σημείων δειγματοληψίας, και τη στοχευμένη βιοψία παθολογικών απεικονιστικών ευρημάτων.

Τα τελευταία χρόνια, μια αναγνωρισμένη μέθοδος βιοψίας προστάτη, βάσει κατευθυντήριων οδηγιών, είναι η βιοψία που πραγματοποιείται με την χρήση τεχνολογίας σύντηξης εικόνων MRI/υπερήχων (fusion biopsy).

Η θεραπεία μπορεί να αποτελείται από απλή παρακολούθηση (watchful waiting), ενεργή παρακολούθηση (active surveillance), εξωτερική ακτινοβολία, βραχυθεραπεία, εστιακή θεραπεία (focal therapy) ή χειρουργική επέμβαση (ριζική προστατεκτομή). Η τελευταία μπορεί να  πραγματοποιηθεί με ανοιχτή τομή, λαπαροσκοπικά (λαπαροσκοπική ριζική προστατεκτομή), ή με τη χρήση του ρομποτικού συστήματος da Vinci (ρομποτικά υποβοηθούμενη ριζική προστατεκτομή). Η θεραπεία εξαρτάται τόσο από το ογκολογικό στάδιο, την επιθετικότητα του όγκου αλλά και τη γενική κατάσταση και το προσδόκιμο επιβίωσης του ασθενούς.

Όταν ένας ασθενής πάσχει από κλινικά εντοπισμένη νόσο, ο ουρολόγος οφείλει να τον ενημερώσει ότι καμία από τις παραπάνω μορφές χειρουργικής θεραπείας και ακτινοβολίας δεν υπερισχύει έναντι των άλλων όσον αφορά την ολική ή τη σχετιζόμενη με τον όγκο επιβίωση. Ο ουρολόγος οφείλει επίσης να ενημερώσει τους ασθενείς ότι όλες οι μορφές θεραπείας μπορεί να έχουν παρενέργειες/επιπλοκές, οι οποίες θα πρέπει να γίνονται γνωστές εκ των προτέρων.

Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ουρολογικής Εταιρείας, οι διάφορες μορφές εστιασμένης θεραπείας (HIFU, κρυοθεραπεία) θα πρέπει να προσφέρονται μόνο στο πλαίσιο κλινικής έρευνας και όχι στην καθημερινή κλινική πράξη. Όταν ένας ασθενής πάσχει από τοπικά προχωρημένη ή επιθετική νόσο, ενδείκνυται η ριζική προστατεκτομή με εκτεταμένη λεμφαδενεκτομή, αλλά και η ακτινοθεραπεία, ενώ αντενδείκνυται η ενεργή παρακολούθηση και η εστιασμένη θεραπεία.

Στην περίπτωση αυτή ο ασθενής πιθανότατα θα χρειαστεί μια συμπληρωματική ορμονοθεραπεία (ορμονικός αποκλεισμός) σε κάποιο στάδιο της θεραπείας. Σε ασθενείς με μεταστατική νόσο ενδεδειγμένες μορφές θεραπείας είναι η ορμονοθεραπεία, η χημειοθεραπεία και η εξωτερική ακτινοβολία, ή ο συνδυασμός τους.

Ο καρκίνος του νεφρού αντιπροσωπεύει το 3% όλων των καρκίνων αλλά η επίπτωση του παρουσιάζει μια ετήσια αύξηση περίπου 2%. Στη χώρα μας, η θνησιμότητα της νόσου παρουσιάζει αυξητική τάση. Το κάπνισμα, η παχυσαρκία, η υπέρταση και ο σακχαρώδης διαβήτης αποτελούν τους κύριους περιβαλλοντικούς παράγοντες κινδύνου, ενώ υπάρχει και μια γενετική προδιάθεση της νόσου.

Σε πολλές περιπτώσεις ένας όγκος νεφρού παραμένει ασυμπτωματικός μέχρι το τελικό του στάδιο, ενώ στο 50% των περιπτώσεων ανακαλύπτεται ως τυχαίο εύρημα σε απεικονιστικό έλεγχο (υπερηχογράφημα, αξονική τομογραφία) που πραγματοποιείται στα πλαίσια διερεύνησης κάποιου άλλου νοσήματος, ή μιας άτυπης συμπτωματολογίας.

Η τυπική τριάδα συμπτωματολογίας, που περιλαμβάνει το οσφυϊκό άλγος, την αιματουρία και τη ψηλαφητή μάζα, είναι σπάνια και σχετίζεται περισσότερο με επιθετικούς όγκους. Σε σπάνιες περιπτώσεις μεταστατικής νόσου, ο ασθενής μπορεί να παρουσιάζει οστικά άλγη ή επίμονο βήχα. Η κλινική εξέταση και ο εργαστηριακός έλεγχος δεν παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο στη διάγνωση.

Το υπερηχογράφημα νεφρών, η αξονική ή η μαγνητική τομογραφία αποτελούν τις ενδεδειγμένες απεικονιστικές μεθόδους που δίνουν στοιχεία για την ανατομική θέση και το μέγεθος του όγκου, αλλά και τις ανατομικές λεπτομέρειες που βοηθούν στο σχεδιασμό της κατάλληλης θεραπείας.

Η αντιμετώπιση του καρκίνου του νεφρού είναι συνήθως χειρουργική και εξαρτάται κυρίως από διάφορα στοιχεία του όγκου, όπως το μέγεθος, η ανατομική εντόπιση, και η παρουσία τοπικής διήθησης ή μεταστάσεων. Ωστόσο, θα πρέπει να γίνεται συνεκτίμηση διάφορων στοιχείων της γενικής κατάστασης του ασθενούς, όπως η ηλικία, η γενική κατάσταση και το χειρουργικό ιστορικό.

Η χειρουργική επέμβαση του νεφρού μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε ανοικτά, είτε με τη χρήση της λαπαροσκοπικής ή ρομποτικά υποβοηθούμενης (da Vinci) χειρουργικής. Στην περίπτωση εντοπισμένου όγκου με διάμετρο μικρότερη των 7 εκατοστών η ενδεδειγμένη θεραπεία είναι η μερική νεφρεκτομή, δηλαδή η αφαίρεση μόνο του όγκου και όχι όλου του νεφρού, με σκοπό την ελαχιστοποίηση της απώλειας της νεφρικής λειτουργίας. Σε περίπτωση μεγάλων ή τοπικά διηθητικών όγκων ή δύσκολης ανατομικής θέσης αυτών, θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η αφαίρεση ολόκληρου του νεφρού (ριζική νεφρεκτομή).

Σε μερικές περιπτώσεις μικρών εντοπισμένων όγκων  σε ασθενείς μεγάλης ηλικίας ή με πολλαπλά συνοδά νοσήματα, μπορεί ο ουρολόγος να ακολουθήσει μια απλή παρακολούθηση του όγκου με τακτικό απεικονιστικό έλεγχο. Στην ίδια αυτή περίπτωση, εναλλακτική μορφή αντιμετώπισης είναι η εστιασμένη θεραπεία (κρυοθεραπεία, ακτινοθεραπεία), η αποτελεσματικότητα της οποίας δεν υποστηρίζεται ακόμα από τις αντίστοιχες κλινικές μελέτες και συνεπώς βρίσκεται ακόμα σε πειραματικό στάδιο.

Σε ασθενείς με μεταστατική νόσο του καρκίνου του νεφρού, οι διάφορες μορφές χημειοθεραπείας ή ακτινοθεραπείας δεν είναι αποτελεσματικές και θα πρέπει να αποφεύγονται. Σε αντίθεση, σύγχρονες μορφές ανοσοθεραπείας επιδεικνύουν ικανοποιητικά αποτελέσματα και αποτελούν την ενδεδειγμένη φαρμακευτική θεραπεία.

Σε κάθε περίπτωση όμως θα πρέπει να γίνεται στοχευμένη θεραπεία (precision medicine), αφού η αποτελεσματικότητα του κάθε παράγοντα εξαρτάται από το γενετικό υπόβαθρο του ασθενούς.

Ο καρκίνος της αποχετευτικής μοίρας περιλαμβάνει τον καρκίνο των νεφρικών καλύκων (το σημείο που σχηματίζονται τα ούρα), της νεφρικής πυέλου, και του ουρητήρα (ο σωλήνας που μεταφέρει τα ούρα από τη νεφρική πύελο στην ουροδόχο κύστη). Αποτελεί το 5-10% των ουροθηλιακών καρκίνων. Στο 17% των περιπτώσεων συνυπάρχει ουροθηλιακός καρκίνος της ουροδόχου κύστης. Το 66% των όγκων αυτών είναι ήδη τοπικά διηθητικοί και το 7% ήδη μεταστατικοί κατά τη διάγνωση. Η νόσος είναι τρεις φορές συχνότερη στον άνδρα και παρουσιάζεται κυρίως σε ηλικίες 70-90 ετών. Το κάπνισμα, το ιστορικό του καρκίνου της κύστης, και η επαγγελματική έκθεση σε διάφορες χρωστικές και χημικές ουσίες αποτελούν τους κύριους παράγοντες κινδύνου.

Το κύριο σύμπτωμα του καρκίνου της αποχετευτικής μοίρας είναι η αιματουρία (αίμα στα ούρα) που παρουσιάζεται στο 70-80% των περιπτώσεων και δε συνοδεύεται από πόνο. Οσφυϊκό άλγος εμφανίζεται στο 20% ενώ συμπτώματα όπως ανορεξία, απώλεια βάρους, καταβολή, πυρετός και βήχας χαρακτηρίζουν τη μεταστατική νόσο. Το υπερηχογράφημα και η αξονική ουρογραφία αποτελούν τις κύριες διαγνωστικές απεικονιστικές μεθόδους. Η κυτταρολογική εξέταση ούρων θέτει την υποψία όγκου υψηλής κακοήθειας. Η ουρητηροσκόπηση, η εύκαμπτη ουρητηρονεφροσκόπηση και η λήψη βιοψιών αποτελούν τις κύριες ελάχιστα επεμβατικές μεθόδους που επιβεβαιώνουν τη διάγνωση.

Η θεραπεία της νόσου είναι χειρουργική και εξαρτάται από διάφορους παράγοντες όπως το μέγεθος, η ανατομική θέση, ο αριθμός, και η επιθετικότητα των όγκων, η πιθανή συνύπαρξη καρκίνου της κύστης ή απόφραξης του νεφρού, και η γενική κατάσταση και ηλικία του ασθενούς. Σε ασθενείς χαμηλού κινδύνου, είναι δυνατή η ενδοσκοπική αντιμετώπιση του όγκου με τη χρήση laser, ή η μερική ουρητηρεκτομή, ώστε να διατηρηθεί ο σύστοιχος νεφρός. Η συντηρητική αυτή θεραπεία ωστόσο απαιτεί μια πιο στενή παρακολούθηση για την έγκαιρη ανίχνευση τοπικών υποτροπών.

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η ριζική νεφροουρητηρεκτομή αποτελεί την ενδεδειγμένη θεραπεία. Αυτή αποτελείται από την αφαίρεση του νεφρού, του ουρητήρα και ενός μικρού τμήματος της ουροδόχου κύστης σε ένα παρασκεύασμα. Η επέμβαση αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί ανοικτά αλλά και με ελάχιστα επεμβατικό τρόπο (λαπαροσκοπικά,   ρομποτικά).

Σε μεταστατική νόσο η επέμβαση είναι παρηγορητική σε περίπτωση έντονων συμπτωμάτων και με σκοπό της βελτίωσης της ποιότητας ζωής, ενώ η χημειοθεραπεία, ανοσοθεραπεία και ακτινοθεραπεία αποτελούν συμπληρωματικές μεθόδους αντιμετώπισης.

Ο καρκίνος του όρχεως αποτελεί το 1% των ανδρικών και το 5% των ουρολογικών καρκίνων. Η επίπτωση του παρουσιάζει αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες, ειδικά στις ανεπτυγμένες χώρες. Το σεμίνωμα που παρουσιάζεται συνήθως στην τέταρτη δεκαετία, και οι μη σεμινωματώδεις όγκοι που παρουσιάζονται στην τρίτη δεκαετία, είναι οι κυριότερες ιστολογικές μορφές της νόσου.

Κύριοι παράγοντες κινδύνου είναι η κρυψορχία, η υποσπαδία, η υπογονιμότητα, το οικογενειακό ιστορικό και το ιστορικό εμφάνισης όγκου στον άλλο όρχι.  Επίσης, γενετικοί παράγοντες φαίνεται να παίζουν κάποιο ρόλο στην εμφάνιση της νόσου.

 Η υποψία ενός όγκου μπαίνει με την ψηλάφηση μιας, συνήθως ανώδυνης, σκληρής μάζας και στη συνέχεια με το υπερηχογράφημα των όρχεων. Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με την ιστολογική εξέταση μετά την  αφαίρεση του όγκου ή ολόκληρου του όρχεως (ριζική ορχεκτομή), ενώ η περαιτέρω σταδιοποίηση του όγκου πραγματοποιείται με τη βοήθεια ειδικών καρκινικών δεικτών (aFP, βHCG, LDH) και της αξονικής τομογραφίας άνω και κάτω κοιλίας και θώρακος.

Η θεραπεία είναι κυρίως χειρουργική και ανάλογα με το στάδιο και την ιστολογική μορφή της νόσου πραγματοποιούνται επίσης συμπληρωματικά ακτινοθεραπεία ή χημειοθεραπεία. Η χειρουργική αντιμετώπιση είναι επείγουσα αλλά η πρόγνωση ακόμα και των μεταστατικών όγκων είναι εξαιρετική στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. Η μετέπειτα παρακολούθηση αποτελείται από την κλινική εξέταση, τους καρκινικούς δείκτες και την αξονική τομογραφία άνω και κάτω κοιλίας και θώρακος.

Αν η παρακολούθηση είναι στενή, ακόμα και σε περίπτωση υποτροπής, η πρόγνωση παραμένει εξαιρετική.

Ο καρκίνος του πέους, ειδικά στις ανεπτυγμένες χώρες, είναι ιδιαίτερα σπάνιος. Στη χώρα μας, αποτελεί μια εξαιρετικά σπάνια πάθηση με επίπτωση <0.5/100.000 κατοίκους. Ο κίνδυνος αυξάνει με την ηλικία, με τη μεγαλύτερη συχνότητα να παρουσιάζεται στην έκτη δεκαετία.

Είναι πιο συχνός σε περιοχές με αυξημένη παρουσία στελεχών του HPV, ο οποίος αποτελεί και κύριο παράγοντα κινδύνου. Η φίμωση, οι χρόνιες φλεγμονώδεις παθήσεις του πέους, διάφορα είδη φωτοθεραπείας για συγκεκριμένες παθήσεις όπως η ψωρίαση, το κάπνισμα, και οι πολλαπλοί σεξουαλικοί σύντροφοι, αποτελούν επιπλέον παράγοντες κινδύνου.

Η περιτομή σε παιδική ή νεαρά ηλικία φαίνεται να παίζει ρόλο στην προφύλαξη από τη νόσο. Ο καρκίνος του πέους είναι στη συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών (>95%) ένα πλακώδες καρκίνωμα.

Ο όγκος συνήθως είναι μια εμφανής βλάβη του πέους, αλλά μπορεί και να υποκρύπτεται κάτω από μια φίμωση που εμποδίζει την αποκάλυψη της βαλάνου. Μπορεί επίσης να συνοδεύεται από ψηλαφητή μάζα στη βουβωνική χώρα, η οποία μπορεί να είναι αντιδραστική ή μεταστατική.

Ως εκ τούτου, η τοπική ψηλάφηση παίζει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στη διάγνωση. Απεικονιστικές εξετάσεις όπως το υπερηχογράφημα, η αξονική και η μαγνητική τομογραφία μπορούν να δώσουν επιπλέον πληροφορίες για την τοπική διήθηση και τις πιθανές μεταστάσεις του όγκου. Η διάγνωση μπορεί να επιβεβαιωθεί με τη λήψη βιοψίας από την πρωτοπαθή βλάβη.

Η θεραπεία είναι συνήθως χειρουργική. Σε περίπτωση τοπικά εντοπισμένης και χαμηλής κακοήθειας νόσου είναι εφικτή η διατήρηση του πέους. Η τοπική εκτομή του όγκου, η αντιμετώπιση του με τη χρήση laser και η τοπική εφαρμογή 5-φλουοροουρακίλης αποτελούν κάποιες από τις δοκιμασμένες μεθόδους. Σε πιο επιθετικούς ή τοπικά εκτεταμένους όγκους ενδείκνυται η μερική ή ολική πεεκτομή, ανάλογα με το μέγεθος της βλάβης.

Επιπλέον, συνήθως πραγματοποιείται και εκτομή των βουβωνικών λεμφαδένων, η οποία μπορεί να γίνει ανοικτά ή με τη χρήση της λαπαροσκοπικής και ρομποτικής χειρουργικής. Η μεταστατική νόσος παρουσιάζεται σε λιγότερες από το 10% των περιπτώσεων και έχει ιδιαίτερα δυσμενή πρόγνωση με τη χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία να παίζουν παρηγορητικό ρόλο.

Ως τέτοια ορίζεται η καλοήθης διόγκωση της μεταβατικής ζώνης του προστάτη και αποτελεί το συνηθέστερο καλόηθες νόσημα στον άντρα. Ως νόσος διαφοροποιείται από τον καρκίνο του προστάτη ο οποίος αναπτύσσεται στην περιφερική ζώνη. Ως εκ τούτου, μια επιτυχής φαρμακευτική ή χειρουργική αντιμετώπιση της δεν αποκλείει πιθανή εμφάνιση καρκίνου στο μέλλον και ο ασθενής θα πρέπει να συνεχίσει να παρακολουθείται από τον ουρολόγο.

Η ηλικία, η κληρονομικότητα και τα επίπεδα διαφόρων ορμονών στο αίμα αποτελούν τους κύριους αιτιολογικούς παράγοντες εμφάνισης και ανάπτυξης της νόσου. Λοιποί αιτιολογικοί παράγοντες φαίνεται να είναι η παχυσαρκία, το κάπνισμα και η κατανάλωση αλκοόλ.

Η υπερπλασία προστάτη, αν και δεν μπορεί να εξελιχθεί σε καρκίνο, επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου και την ηλικία του ασθενούς. Δε συνοδεύεται πάντα από συμπτώματα, ενώ η πιθανή συμπτωματολογία δε σχετίζεται πάντα με το απόλυτο μέγεθος του προστάτη αδένα. Συνεπώς υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που ενδεχομένως παίζουν κάποιο ρόλο στην ύπαρξη συμπτωμάτων.

Τα κύρια συμπτώματα είναι εκείνα που σχετίζονται με την πλήρωση (ερεθιστικά) και εκείνα που σχετίζονται με την κένωση (αποφρακτικά) της κύστης. Η πρώτη ομάδα συμπτωμάτων περιλαμβάνει τη συχνουρία, την επιτακτική ούρηση (ο ασθενής δε μπορεί να περιμένει για να πάει στην τουαλέτα για να ουρήσει), τη νυκτουρία (ο ασθενής σηκώνεται πολλές φορές τη νύχτα για να ουρήσει) και η δυσουρία (τσούξιμο κατά την ούρηση).

Στη δεύτερη κατηγορία συμπτωμάτων ανήκουν η μείωση της ακτίνας ροής, η παράταση του χρόνου ούρησης, η καθυστέρηση έναρξης της ούρησης, η στραγγουρία (ούρηση σε σταγόνες) και το αίσθημα ατελούς κένωσης της κύστης. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι ενδεικτικά αλλά δεν επιβεβαιώνουν τη νόσο, αφού μπορεί να παρουσιαστούν και σε άλλες παθολογικές καταστάσεις του κατώτερου ουροποιητικού, όπως τα στενώματα ουρήθρας, ο καρκίνος του προστάτη και ο καρκίνος της ουροδόχου κύστης.

Χρήσιμα διαγνωστικά εργαλεία αποτελούν η λήψη ιστορικού, η χρήση ερωτηματολογίων ποιότητας της ούρησης (IPSS), η κλινική εξέταση, διάφορες εργαστηριακές εξετάσεις (PSA, γενική ούρων, νεφρική λειτουργία), το υπερηχογράφημα, και η μέτρηση της ροής ούρων με μια ειδική συσκευή (ουροροόμετρο).

Η θεραπεία της καλοήθους υπερπλασίας εξαρτάται από τη βαρύτητα των συμπτωμάτων και την αξιολόγηση τους από τον ασθενή, το μέγεθος του προστάτη, και τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Σε περίπτωση ήπιας συμπτωματολογίας μπορεί να προτιμηθεί η απλή παρακολούθηση, η λήψη διαφόρων φυτικών σκευασμάτων, αλλά και η αλλαγή των διαφόρων συνηθειών του ασθενούς, όπως η ελάττωση του καπνίσματος, του αλκοόλ και του καφέ, η κατανομή της λήψης υγρών ανάλογα με την εργασία και τον ύπνο του, και η αύξηση της σωματικής άσκησης.

Σε ασθενείς με μέτρια συμπτωματολογία συνίσταται η φαρμακευτική αντιμετώπιση η οποία μπορεί να αποτελείται από φάρμακα που προκαλούν χάλαση των μυϊκών ινών του προστάτη και του αυχένα της ουροδόχου κύστης, φάρμακα που μειώνουν τον όγκο του προστάτη, και φάρμακα που μειώνουν τις μυϊκές συσπάσεις της ουροδόχου κύστης. Η χειρουργική αντιμετώπιση ενδείκνυται σε περίπτωση αποτυχίας της συντηρητικής αγωγής αλλά και με την ύπαρξη διαφόρων σχετικών και απόλυτων ενδείξεων. Οι σχετικές ενδείξεις εκπίπτουν από την υποκειμενική αξιολόγηση των συμπτωμάτων και την επίπτωση αυτών στην ποιότητα ζωής του ασθενούς.

Απόλυτες ενδείξεις, που καθιστούν τη χειρουργική θεραπεία επιτακτική, είναι η έντονη αιματουρία, οι υποτροπιάζουσες λοιμώξεις του προστάτη, οι επισχέσεις ούρων (αδυναμία ούρησης και κοιλιακό άλγος), η λιθίαση ουροδόχου κύστης, και η νεφρική ανεπάρκεια που προκαλείται από χρόνια απόφραξη της ουροδόχου κύστης και των νεφρών. Το είδος της χειρουργικής θεραπείας εξαρτάται από το μέγεθος και τα ανατομικά χαρακτηριστικά του προστάτη, την παρουσία συνοδών προβλημάτων (λιθίαση, εκκόλπωμα ουροδόχου κύστης), την ηλικία, τη γενική κατάσταση, και τη φαρμακευτική αγωγή (αντιπηκτικά φάρμακα) του ασθενούς.

Τα τελευταία χρόνια, η ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση έχει αντικατασταθεί από καινοτόμες τεχνικές όπως η διπολική διουρηθρική προστατεκτομή (TURiS), η laser εξάχνωση (Greenlight), και η ενδοσκοπική εκπυρήνιση του προστατικού αδενώματος (HoLEP. ThuLEP, BipoLEP). Σε πιο σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να πραγματοποιηθεί και λαπαροσκοπική, ή ρομποτικά υποβοηθούμενη αδενωματεκτομή.

Αποτελεί ένα από τα ποιο συχνά προβλήματα του ουροποιητικού συστήματος και την τρίτη κατά σειρά συχνότητας πάθηση του ουροποιητικού συστήματος, μετά τις ουρολοιμώξεις και τις  παθήσεις του προστάτη. Είναι η δημιουργία λίθου ή λίθων μέσα στην αποχετευτική μοίρα του ουροποιητικού συστήματος (πυελοκαλυκικό σύστημα του νεφρού, ουτητήρας, ουροδόχος κύστη, ουρήθρα).

Η λιθίαση γενικά ταξινομείται σε:

• Λιθίαση που προκαλείται από κάποια λοίμωξη του ουροποιητικού
• Λιθίαση μη λοιμώδους αιτιολογίας
• Λιθίαση γενετικής αιτιολογίας / ανωμαλίας
• Λιθίαση φαρμακευτικής αιτιολογίας

Ανάλογα με τη χημική τους σύσταση, οι λίθοι ταξινομούνται σε λίθους ασβεστίου, που είναι και οι συχνότεροι, λίθους ουρικού οξέως, κυστίνης, στρουβίτη και άλλες σπάνιες μορφές. Ο προσδιορισμός της σύστασης των λίθων καθορίζει τον διαγνωστικό έλεγχο αλλά και τη θεραπεία και περαιτέρω παρακολούθηση του ασθενούς.

Περίπου το 50% των ασθενών με λιθίαση του ουροποιητικού θα παρουσιάσουν περισσότερα από ένα επεισόδια λιθίασης, και το 10% αυτών θα παρουσιάσει πολλαπλά επεισόδια. Παράγοντες κινδύνου είναι οι κάτωθι:

• Πρώτο επεισόδιο ουρολιθίασης σε νεαρή ή παιδική ηλικία
• Κληρονομικότητα
• Γενετικές ανωμαλίες (κυστινουρία, υπεροξαλουρία, κυστική ίνωση)
• Διάφορες νόσοι (υπερπαραθυροϊδισμός, μεταβολικό σύνδρομο, πολυκυστική νόσος των νεφρών, σαρκοϊδωση)
• Σπάνιες μορφές λίθου (κυστίνη, ουρικό οξύ)
• Συχνές ουρολοιμώξεις
• Ανατομικές ανωμαλίες (σπογγώδης νεφρός, στένωση πυελοουρητηρικής συμβολής, στενώματα ουρητήρα, πεταλοειδής νεφρός)
• Περιβαλλοντικοί παράγοντες (υψηλές θερμοκρασίες, δίαιτα)

Οι λίθοι μπορεί να είναι μονήρεις ή πολλαπλοί και ανάλογα με το μέγεθος ταξινομούνται σε λίθους με διάμετρο <5, 5-10,10-20 και >20 mm. Ο αριθμός των λίθων, η ανατομική τους θέση, το μέγεθος και η σύσταση καθορίζουν το είδος της θεραπείας.

Πιθανά συμπτώματα της λιθίασης του ουροποιητικού:

• Οξύ οσφυϊκό/ κοιλιακό άλγος (κολικός): Εμφανίζεται συνήθως σε λίθους του ουρητήρα, της πυελοουρητηρικής συμβολής, ή ενός εκκολπώματος κάλυκα του νεφρού. Αποτελεί το ποιο συχνό σύμπτωμα, έχει αυξομειούμενη ένταση, συνοδεύεται με ναυτία ή εμέτους, και όταν προκαλείται δεν υπάρχει θέση του σώματος που να ανακουφίζει τον ασθενή. Συχνά το άλγος αυτό δε μπορεί να υφεθεί παρά μόνο με ισχυρή αναλγητική θεραπεία.
• Μακροσκοπική αιματουρία: Ο ασθενής μπορεί συχνά να παρατηρεί αίμα στα ούρα που προκαλείται από τοπικό τραυματισμό των τοιχωμάτων του ουροποιητικού από το λίθο.
• Δυσουρικά ενοχλήματα: Προκαλούνται συνήθως σε λίθους του κατώτερου ουρητήρα, αλλά και της ουροδόχου κύστης και της ουρήθρας. Ο ασθενής μπορεί να υποφέρει από επώδυνη ούρηση και έντονη επιτακτικότητα.
• Πυρετός: Παρατηρείται σε περιπτώσεις που ο λίθος αποτελεί αιτία λοίμωξης. Συνήθως συνυπάρχει και απόφραξη του ουροποιητικού. Αποτελεί επείγουσα κατάσταση και απαιτεί χειρουργική παροχέτευση του νεφρού.
• Συμπτώματα νεφρικής ανεπάρκειας: Παρατηρούνται σε ασθενείς με μονήρη νεφρό ή σπανιότερα σε περιπτώσεις αμφοτερόπλευρης λιθίασης. Τα συχνότερα συμπτώματα είναι η απουσία ούρων (ανουρία), αδυναμία, καταβολή, σύγχυση, ναυτία, έμετοι, απώλεια αισθήσεων. Αποτελεί επείγουσα κατάσταση και απαιτεί άμεση παροχέτευση του νεφρού/των νεφρών.
• Σε πολλές περιπτώσεις ο ασθενής είναι εντελώς ασυμπτωματικός και η λιθίαση αποτελεί τυχαίο εύρημα στα πλαίσια διερεύνησης κάποιου άλλου νοσήματος ή στα πλαίσια ενός ελέγχου ρουτίνας.

Η διαγνωστική προσέγγιση του ασθενούς αποτελείται από την γενική εξέταση ούρων και, σε περίπτωση υποψίας λοίμωξης, την καλλιέργεια ούρων. Επίσης απαραίτητες εργαστηριακές εξετάσεις είναι οι γενική εξέταση αλλά και ο γενικός βιοχημικός έλεγχος αίματος. Ο απεικονιστικός έλεγχος περιλαμβάνει την  απλή ακτινογραφία νεφρών/οθρητήρων/κύστεως (ΝΟΚ),  το υπερηχογράφημα νεφρών/ουροδόχου κύστεως, και την ενδοφλέβιο πυελογραφία (IVU). Ωστόσο, η αξονική τομογραφία (CT) χαμηλής ακτινοβολίας (low dose) και χωρίς την ενδοφλέβια έγχυση σκιαγραφικού (non contrast) αποτελεί σήμερα την ιδανική διαγνωστική μέθοδο, αφού μπορεί να εντοπίσει την συντριπτική πλειοψηφία των λίθων και να προσφέρει λεπτομερείς πληροφορίες για τον αριθμό, την ανατομική θέση, το μέγεθος, αλλά και τη σύσταση τους, βοηθώντας έτσι στον προγραμματισμό της κατάλληλης θεραπείας. Επιπλέον δίνει περαιτέρω πληροφορίες για την ανατομία και ενδεχόμενη παθολογία των νοσούντων, αλλά και των λοιπών γειτονικών οργάνων, που μπορεί να αποβεί σημαντική κατά τη διάρκεια μιας χειρουργικής θεραπείας.

Μορφές θεραπείας που μπορούμε να προσφέρουμε

• Ενεργός παρακολούθηση: Εφαρμόζεται κυρίως σε λίθους νεφρού ή ουρητήρα με διάμετρο <5mm οι οποίοι έχουν μεγάλη πιθανότητα αυτόματης αποβολής με τα ούρα. Ο ασθενής παρακολουθείται κλινικά και υπερηχογραφικά ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Σε περίπτωση επιπλοκών (ανθεκτικό άλγος, πυρετός, έκπτωση νεφρικής λειτουργίας) προγραμματίζεται η χειρουργική αφαίρεση του λίθου.
• Εξωσωματική λιθοτριψία: Ενδείκνυται στην αντιμετώπιση μικρών λίθων του νεφρού. Πραγματοποιείται με τη χρήση ειδικών κρουστικών κυμάτων εξωσωματικά με την καθοδήγηση υπερήχων ή ακτινοσκόπησης και χωρίς τη χρήση γενικής αναισθησίας. Οι λίθοι κατακερματίζονται και αποβάλλονται αυτόματα με τα ούρα ενώ δεν πραγματοποιείται ενεργός αφαίρεση τους.
• Ουρητηροσκόπηση και ουρητηρολιθοτριψία λίθων του ουρητήρα (sURS): Ο λίθος εντοπίζεται και αφαιρείται με τη χρήση ειδικού ενδοσκοπικού εργαλείου (ημιεύκαμπτο ουρητηροσκόπιο) που εισέρχεται μέσω της ουρήθρας στον ουρητήρα και με τη βοήθεια ακτινοσκοπικού ελέγχου διεγχειρητικά. Σε περίπτωση μεγάλων λίθων πραγματοποιείται κατακερματισμός αυτών με τη χρήση βαλλιστικής ενέργειας (lithoclast) ή laser.
• Εύκαμπτη ουρητηρο-νεφροσκόπηση και νεφρολιθοτριψία λίθων του νεφρού (fURS). Αντιμετωπίζει λίθους με διάμετρο < 20 mm σε οποιοδήποτε σημείο του νεφρού. Πραγματοποιείται με τη χρήση σύγχρονου εύκαμπτου ψηφιακού ενδοσκοπίου που προσφέρει εικόνα υψηλής ευκρίνειας, και με τη παράλληλη χρήση διεγχειρητικής ακτινοσκόπησης. Σύγχρονες πηγές ενέργειας (laser) βοηθούν στον άμεσο κατακερματισμό των λίθων.
• Διαδερμική νεφολιθοτριψία (PCNL). Χρησιμοποιείται συνήθως στην αντιμετώπιση λίθων με διάμετρο >20mm αλλά και πολλαπλών λίθων νεφρού. Πραγματοποιείται οσφυική παρακέντηση του νεφρού με τη βοήθεια υπερήχων και ακτινοσκόπησης. Ο λίθος εντοπίζεται ενδοσκοπικά, κατακερματίζεται με τη χρήση βαλλιστικής ενέργειας (lithoclast) ή laser, και αφαιρείται μέσα από μια μικρή ωπή.
• Διουρηθρική αφαίρεση λίθων ουροδόχου κύστης. Ο λίθος εντοπίζεται με ειδικό ενδοσκοπικό εργαλείο που εισέρχεται στην ουροδόχο κύστη μέσω της ουρήθρας (κυστεοσκόπιο). Ο κατακερματισμός του λίθου πραγματοποιείται μηχανικά, βαλλιστικά, ή με τη χρήση laser.
• Λαπαροσκοπική ή ρομποτική χειρουργική λιθίασης. Είναι πολύ σπάνια απαραίτητη, αφού η πλειοψηφία των λίθων μπορεί να αφαιρεθεί με πιο ελάχιστα επεμβατικές ενδοσκοπικές μεθόδους. Ενδείκνυται κυρίως σε περίπτωση μεγάλων λίθων και ταυτόχρονων λοιπών νοσημάτων του ουροποιητικού που απαιτούν χειρουργική θεραπεία (στένωση πυελοουρητηρικής συμβολής, εκκόλπωμα ουροδόχου κύστης). Στις περιπτώσεις αυτές πραγματοποιείται η ταυτόχρονη αντιμετώπιση των διαφορετικών νοσημάτων με ελάχιστα επεμβατικό τρόπο.

Κρυψορχία

Είναι η κατάσταση κατά την οποία ο όρχις δε ψηλαφάται στο όσχεο. Αποτελεί μια από τις πιο συχνές συγγενείς ανωμαλίες που παρατηρούνται κατά τη γέννηση. Διακρίνεται σε ετερόπλευρη και αμφοτερόπλευρη με υπεροχή τη δεξιά. Ανάλογα με την ακριβή θέση του όρχεως, η κρυψορχία διακρίνεται σε βουβωνική και κοιλιακή. Σε ένα ποσοστό 30-40% συνυπάρχουν άλλες συγγενείς παθήσεις όπως η βουβωνοκήλη και ανατομικές ανωμαλίες του ανώτερου ουροποιητικού.

Η διάγνωση επιτυγχάνεται με την ψηλάφηση, ενώ χρήσιμες πληροφορίες μπορεί να προσφέρει και το υπερηχογράφημα. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να διαπιστωθεί αν πρόκειται για κρυψορχία και όχι για κάποια άλλη κατάσταση, όπως ανορχία (πλήρης απουσία του όρχεως) ή ανελκόμενος όρχις (έλξη του όρχεως λόγω ισχυρού αντανακλαστικού του κρεμαστήρα μυός).

Σε περίπτωση διαγνωστικής αμφιβολίας, έχει θέση και η διαγνωστική λαπαροσκόπηση. Η κρυψορχία που δεν αντιμετωπίζεται άμεσα μπορεί να οδηγήσει σε ανάπτυξη καρκίνου του όρχεως, υπογονιμότητα και συστροφή του όρχεως που πάσχει. Ως εκ τούτου, κρίνεται απαραίτητη η άμεση χειρουργική αντιμετώπιση η οποία αποτελείται από την κινητοποίηση του όρχεως και την καθήλωση του στο όσχεο (ορχεοπηξία). Σε περίπτωση πλήρους ατροφίας του όρχεως συνίσταται η χειρουργική αφαίρεση (ορχεκτομή).

Συστροφή όρχεως

Είναι η στροφή του όρχεως γύρω από τον άξονα του σπερματικού τόνου με συνέπεια τη διακοπή της αιμάτωσης του. Αν δεν αποκατασταθεί χειρουργικά εντός λίγων ωρών, οδηγεί στη νέκρωση του οργάνου. Εμφανίζεται συνήθως σε παιδιά και εφήβους, ενώ είναι ιδιαίτερα σπάνια σε ηλικίες μεγαλύτερες των 25 ετών. Αίτια είναι η ανεπαρκής καθήλωση του όρχεως στο όσχεο και η μεγάλη κινητικότητα αυτού. Εκλυτικοί παράγοντες μπορεί να είναι αιφνίδιες κινήσεις ή κακώσεις.

Η τυπική κλινική εικόνα είναι ιδιαιτέρως θορυβώδης, με οξύ άλγος που συνοδεύεται από επώδυνη διόγκωση του οσχέου. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο ασθενής παρουσιάζει και ναυτία ή εμέτους. Η διάγνωση τίθεται με την κλινική εξέταση, ενώ πρόσθετες πληροφορίες για την αιμάτωση του οργάνου προσφέρει το έγχρωμο Doppler υπερηχογράφημα.

Η θεραπεία είναι χειρουργική και επείγουσα, και αποτελείται από την ανάταξη της συστροφής και καθήλωση του όρχεως στο όσχεο (ορχεοπηξία). Η σωτηρία του οργάνου επιτυγχάνεται στο 80% των περιπτώσεων αν η επέμβαση πραγματοποιηθεί μέσα στις πρώτες 5 ώρες ενώ μειώνεται στο 20% αν η επέμβαση πραγματοποιηθεί 12 ώρες μετά την έναρξη των συμπτωμάτων. Σε περίπτωση νέκρωσης του όρχεως πραγματοποιείται αφαίρεση του.

Κιρσοκήλη

Είναι η κιρσοειδής διεύρυνση των φλεβών του σπερματικού τόνου. Παρατηρείται σε ποσοστό πάνω από το 15% των ενηλίκων και αποτελεί αίτιο υπογονιμότητας. Εμφανίζεται συνήθως αριστερά (80%). Ειδικά σε περίπτωση αριστερής κιρσοκήλης, θα πρέπει πάντα να διερευνάται η πιθανή αιτιολογία της, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει όγκους του νεφρού ή οπισθοπεριτοναϊκού χώρου.

Συνήθως είναι ασυμπτωματική, ενώ μπορεί να ανακαλύπτεται στα πλαίσια διερεύνησης ανδρικής υπογονιμότητας, ή και τυχαία. Σπανίως συνοδεύεται από πόνος, αίσθημα βάρους, ή ψηλαφητή μάζα. Η διάγνωση επιτυγχάνεται με την κλινική εξέταση και το έγχρωμο Doppler υπερηχογράφημα. Αρκετοί ασθενείς παρουσιάζουν διαταραχές στο σπερμοδιάγραμμα.

Η κιρσοκήλη έχει ένδειξη θεραπευτικής αντιμετώπισης όταν αποδίδονται σε αυτήν οι διαταραχές του σπερμοδιαγράμματος, ή σε περίπτωση έντονων ενοχλήσεων.  Η θεραπεία μπορεί να γίνει με χειρουργική επέμβαση κατά την οποία πραγματοποιείται απολίνωση ή εμβολισμός της έσω σπερματικής φλέβας.

Υδροκήλη

Είναι η συλλογή υγρού εντός του οσχέου και αναγνωρίζεται ως ομαλή ανώδυνη διόγκωση αυτού. Είναι πιθανό να λάβει μεγάλες διαστάσεις καθιστώντας αδύνατη την ψηλάφηση του όρχεως. Ο ασθενής συνήθως δεν έχει συμπτώματα ενώ μπορεί να παρουσιάζει αίσθημα βάρους, συνήθως επί ευμεγέθους υδροκήλης. Η κατάσταση αυτή μπορεί να είναι ιδιοπαθούς αιτιολογίας ή να αναπτύσσεται αντιδραστικά μετά από κάκωση, φλεγμονή ή όγκο του όρχεως ή της επιδιδυμίδος.

Η διάγνωση επιτυγχάνεται με την κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται με το υπερηχογράφημα. Η θεραπεία είναι πάντοτε χειρουργική και ενδείκνυται σε περιπτώσεις υδροκήλης υπό τάση που μπορεί να οδηγήσει σε ατροφία του σύστοιχου όρχεως, ή σε μεγάλου μεγέθους υδροκήλη που επηρεάζει την κοινωνική ζωή του ασθενούς. Η παρακέντηση της δεν αποτελεί ενδεδειγμένη θεραπεία αφού δίνει μόνο προσωρινή λύση και ενέχει τον κίνδυνο μικροβιακής λοίμωξης.

 Φίμωση

Είναι η κατάσταση κατά την οποία δεν είναι εφικτή η αποκάλυψη της βαλάνου του πέους. Κύρια αίτια αποτελούν η χρόνια φλεγμονή και ο σακχαρώδης διαβήτης. Σπάνια μια φίμωση, μπορεί να υποκρύπτει ένα καρκίνο του πέους. Μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην ούρηση και τη σεξουαλική δραστηριότητα.

Επιπρόσθετα, θεωρείται προδιαθεσικός παράγοντας ανάπτυξης καρκίνου του πέους, ουρολοιμώξεων, και σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων. Η θεραπεία της φίμωσης είναι η περιτομή, κατά την οποία αφαιρείται ένα τμήμα της ακροποσθίας και ελευθερώνεται η βάλανος.